این پژوهش باهدف بررسی رابطه بین شاخص‌های سرمایه اجتماعی و احساس آنومی اجتماعی در ایران در بازه زمانی 1382 تا 1404 انجام‌شده است. روش تحقیق از نوع فراتحلیل کمی بوده و از 56 جامعه آماری؛ 40 سند علمی به‌عنوان حجم نمونه (روش نمونه‌گیری هدفمند) انتخاب شه است. داده‌ها از پایگاه‌های علمی داخلی (مانند مگ‌ایران، نورمگز و سیویلیکا) جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار CMA و مدل اثرات تصادفی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که بین سرمایه اجتماعی و آنومی اجتماعی در فاصله زمانی 1382 الی 1404 رابطه معنی‌دار و معکوسی وجود داشته است، همچنین اعتماد اجتماعی (0.47-)، انسجام اجتماعی (0.54-)؛ مشارکت اجتماعی (0.38-)؛ تعلق اجتماعی (0.44-)؛ حمایت اجتماعی (0.32-)؛ کنترل اجتماعی (0.30-)؛ تعلق دینی (0.38-) شدت آنومی اجتماعی در ایران را تعدیل نموده و باعث ارتقای تاب‌آوری اجتماعی در بحران‌های اجتماعی گردیده است.یافته‌ها تأکیددارند که در ایران، ثبات اجتماعی بیش از آن‌که متکی به نهادهای رسمی باشد، متکی به شبکه‌های هنجاری، سنتی، دینی و رابطه‌محور از نوع همسایگی، محله‌محور و خویشاوندی است و این ساختار می‌تواند فشارهای ناشی از تورم، گرانی، بیکاری، تغییرات کلان اقتصادی و فشارهای غرب برافزایش آسیب‌ها و مسائل شهری، خانوادگی، اجتماعی، سیاسی و مدنی را کنترل و تعدیل نموده و منجر به ارتقای تاب‌آوری اجتماعی-سیاسی گردد.