مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی مجلس و راهبرد 2322-1860 19 69 2012 03 20 An Analysis on Cultural Policymaking in the Islamic Republic of Iran (Pathology and Strategies) واکاوی سیاستگذاری فرهنگی در جمهوری اسلامی ایران (آسیب‌ها و راهبردها) 55 90 54 FA سیدعلیرضا شریفی دانشجوی دکتری مدیریت راهبردی، دانشگاه عالی دفاع ملی عبدالرضا فاضلی دانشجوی دکتری مدیریت راهبردی، دانشگاه عالی دفاع ملی، عضو هیئت علمی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی Journal Article 2012 07 04 In contemporary world, interaction between culture and politics has brought propound and broad conceptual transformations in fields such as management and policymaking and paved an appropriate ground for consolidating concept “cultural policymaking”. This article aims to examinate analytically and pathologically Islamic Republic of Iran’s cultural policymaking, and having identified and described Iranian cultural policies, formulates pathologies related to this area through the Delphi method and ultimately proposes theorectical as well as practical solution in order to deal with them.        The article shows that mutual relationship between culture and policymaking contains a wide and effective potential for creating managerial and cultural transformations in Islamic Republic of Iran and in many areas, this transformations havenot realized.        The most important deficits in this area conclude lack of coordination, incompatability, and multiplity among institutions involved in cultural policymaking; lack of trackable indices; beaucratic, rhetorical, and unsensitive attitude towards cultural policymaking; weakness in executive mechanisms; ambiguity in cultural institutions functions and tasks; weakness in making dynamic and up-to-dated the cultural policies according to contextual changes; lack of mutual understanding and shared perspective among executives; ignorance of nongovernmental institutions; lack of priorization in policies; weakness in effective monitoring as well as in focusing on public monitoring and self-controlling: inconsistency in enforced policies; and ambiguity in relation between cultural and other policies. <em>این مقاله با هدف بررسی تحلیلی و آسیب‌شناسی سیاستگذاری فرهنگی در جمهوری اسلامی ایران، ضمن تعریف دو مفهوم فرهنگ و سیاست عمومی؛ سیاست‌های فرهنگی و ملاحظات نظری سیاستگذاری فرهنگی را تبیین کرده و پس از تشریح سیاست‌های فرهنگی، با استفاده از روش‌ مطالعه کتابخانه‌ای اسنادی و مدارک علمی و تدوین آرا و نظرهای افراد خبره و صاحب‌نظر در قالب روش دلفی به تدوین آسیب‌های این حوزه و ارائه راهکارهای نظری و عملی برای مقابله با آنها می‌پردازد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد رابطه دوسویه فرهنگ و سیاستگذاری، ظرفیت بالقوه مؤثر و فراوانی در ایجاد تحولات فرهنگی و مدیریتی در کشورمان دارد که بخش بسیار کوچکی از آن به فعلیت رسیده است. با نگرش آسیب‌شناسانه به عرصه سیاست‌های فرهنگی، می‌توان به مواردی چون تعدد، ناهماهنگی و ناسازگاری میان مراکز سیاستگذار فرهنگی، عدم تدوین شاخص‌های قابل رصد، برخورد شعاری با سیاست‌های فرهنگی، عدم تعیین مسئولیت دستگاه‌های فرهنگی، ضعف در پویایی و روزآمدی سیاست‌های فرهنگی متناسب با تغییرات محیطی و مقتضیات زمان، فقدان تفاهم و دیدگاه مشترک مجریان، کم‌توجهی به نهادهای مردمی، عدم اولویت‌بندی سیاست‌ها، ضعف در نظارت مؤثر و کم‌توجهی به نظارت همگانی و خودکنترلی، تناقض در سیاست‌های اعمالی، ابهام در ارتباط میان سیاست‌های فرهنگی با سایر سیاست‌ها و ... به‌عنوان‌ مهم‌ترین آسیب‌های سیاستگذاری فرهنگی در جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد.</em> https://nashr.majles.ir/article_54_a684eceee76fc522773286a895bc8436.pdf